Αντιδράσεις αλιέων για την υποχρεωτική ψηφιακή παρακολούθηση σκαφών

Η υποχρεωτική ψηφιακή παρακολούθηση των αλιευτικών σκαφών θέτει ευρύτερα ερωτήματα για τα όρια του κρατικού ελέγχου στην αλιεία, την προστασία των θαλάσσιων πόρων και το κόστος με το οποίο οι επαγγελματίες καλούνται να προσαρμοστούν στις νέες τεχνολογικές απαιτήσεις.

Στην Ελλάδα οι αλιείς, και ιδίως οι επαγγελματίες της μικρής παράκτιας αλιείας, οφείλουν να προσαρμοστούν σε αυστηρότερο πλαίσιο ψηφιακής καταγραφής και ελέγχου. Σε αυτό περιλαμβάνονται συστήματα δορυφορικού εντοπισμού, ηλεκτρονικά ημερολόγια αλιευμάτων και ψηφιακές διαδικασίες καταγραφής και διακίνησης των ψαριών. Οι νέοι κανόνες της Ευρωπαϊκής Ένωσης προβλέπουν επέκταση της ηλεκτρονικής παρακολούθησης και καταγραφής των αλιευμάτων, μαζί με ειδικές μεταβατικές ρυθμίσεις και δυνατότητα εξαιρέσεων από την υποχρέωση εγκατάστασης συστήματος εντοπισμού για ορισμένα μικρά σκάφη έως το τέλος του 2029.

Οι αρμόδιες αρχές αντιμετωπίζουν τα ψηφιακά εργαλεία ως μέσο για να ενισχυθεί η ιχνηλασιμότητα, να περιοριστεί η παράνομη αλιεία και να βελτιωθεί η διαχείριση των αλιευτικών αποθεμάτων. Πολλοί ψαράδες, αντίθετα, αναρωτιούνται αν οι απαιτήσεις μπορούν να τηρηθούν στην πράξη, εν πλω και με δύσκολες καιρικές συνθήκες, και αν τεχνικά προβλήματα ή λάθη καταχώρισης μπορεί να επιφέρουν κυρώσεις. Οι αντιδράσεις στρέφονται και στο πρόσθετο οικονομικό και διοικητικό βάρος, που έρχεται να προστεθεί στα ήδη αυξημένα λειτουργικά έξοδα του κλάδου.

Δυσαρέσκεια στην αλιεία από το Αιγαίο έως το Μέιν

Σύμφωνα με το ABC, ανάλογη αντιπαράθεση βρίσκεται στο επίκεντρο και στις Ηνωμένες Πολιτείες. Εκεί η υποχρεωτική εγκατάσταση συσκευών GPS στα αλιευτικά σκάφη έχει φέρει τη διαμάχη έως το Ανώτατο Δικαστήριο. Στο Μέιν, πολιτεία όπου η αλιεία αστακού αποτελεί βασικό πυλώνα της τοπικής οικονομίας και της παράδοσης, επαγγελματίας αλιέας προσέφυγε κατά του μέτρου. Υποστήριξε ότι η υποχρεωτική καταγραφή της θέσης του σκάφους του αποτελεί παράλογη έρευνα και παραβιάζει τη συνταγματική προστασία από αδικαιολόγητες έρευνες και κατασχέσεις.

Το αμερικανικό δικαστήριο αποφάσισε να μην εξετάσει την υπόθεση, με αποτέλεσμα το σύστημα παρακολούθησης να παραμένει σε ισχύ για περίπου 1.200 αλιείς αστακού που διαθέτουν ομοσπονδιακές άδειες. Ταυτόχρονα, γίνεται ορατή η σύγκρουση ανάμεσα στην ανάγκη των αρχών να συγκεντρώνουν αξιόπιστα δεδομένα για τη διαχείριση των αλιευτικών αποθεμάτων και στις ανησυχίες των επαγγελματιών για το εύρος της κρατικής εποπτείας.

Η οικονομική βαρύτητα της αλιείας αστακού εξηγεί σε μεγάλο βαθμό γιατί η διαμάχη για την ψηφιακή παρακολούθηση των σκαφών έχει τόσο μεγάλη σημασία στο Μέιν. Με βάση τα προκαταρκτικά στοιχεία του Τμήματος Θαλάσσιων Πόρων της πολιτείας, το 2025 οι αλιείς διέθεσαν στην αγορά περίπου 78,8 εκατ. λίβρες αστακού και εισέπραξαν 461,4 εκατ. δολάρια από τις πωλήσεις στο λιμάνι. Πρόκειται για υψηλό ποσό, που ωστόσο υποχώρησε κατά περισσότερα από 75 εκατ. δολάρια σε σχέση με το 2024, όταν τα έσοδα είχαν ανέλθει στα 528,4 εκατ. δολάρια. Η μείωση των αλιευμάτων, ο πληθωρισμός και η αβεβαιότητα στην αγορά επιβαρύνουν έναν κλάδο που αποτελεί βασικό οικονομικό πυλώνα της πολιτείας.

Σε αυτό το πλαίσιο, η απαίτηση εγκατάστασης συσκευών GPS δεν εκλαμβάνεται μόνο ως τεχνική αλλαγή. Συνδέεται με την καθημερινή λειτουργία των αλιευτικών επιχειρήσεων, την προστασία της ιδιωτικότητας και το ερώτημα πόσο μακριά μπορεί να φτάσει ο κρατικός έλεγχος σε έναν κλάδο που πρέπει ταυτόχρονα να διατηρήσει τη βιωσιμότητα και την ανταγωνιστικότητά του. Η ίδια συζήτηση έχει σημασία και για την Ελλάδα, όπου οι νέες ψηφιακές υποχρεώσεις προκαλούν αντιδράσεις, ιδίως στους μικρούς παράκτιους αλιείς.

Μείνετε σε επαφή μαζί μας:
Κάντε like κι ακολουθήστε τη σελίδα μας στο Facebook
Στο Twitter: Follow